Vraag een ouder met een kruipend kind wat er in de woonkamer is veranderd en je hoort steeds hetzelfde rijtje. De lade van het tv-meubel staat open, de afstandsbediening ligt ineens bovenop en de salontafel is een stuk verder van de bank geschoven. Dat gebeurt allemaal in een paar weken, zonder dat iemand iets heeft besloten. Leuk om te zien ook, want je kind ontdekt zijn eigen huis. Alleen kijk je er zelf vanaf dat moment anders naar.
Alles wat laag stond, staat nu hoog
De onderste plank is meestal binnen een week leeg. De afstandsbedieningen, de spelcomputer en de stapel spelletjes staan nu op het bovenblad, want daar komt hij nog niet bij. Dat werkt prima, alleen ziet het er rommelig uit en je kijkt er de hele avond tegenaan. Een tv-meubel met deurtjes lost dat op. De spullen gaan gewoon terug naar de onderste plank en het deurtje gaat dicht. Jij ziet ze niet meer en je kind komt er niet bij. Massief eiken en gelakte panelen kunnen allebei tegen vieze vingers, en die krijg je dit jaar toch wel.
Achter de tv ligt het interessantste van de hele kamer
Snoeren. Voor een kind van acht maanden is er weinig leukers. Ze bewegen, ze hangen op precies de goede hoogte en ze liggen op een plek waar jij nooit komt. De kabel van het scherm loopt langs de muur naar beneden, en de spelcomputer en de decoder hebben er elk ook nog een. Samen hangen ze in een bocht net boven de vloer. Meubels met een dichte achterwand hebben daar meestal een uitsparing voor, zodat die hele bundel achter het hout langs naar beneden gaat. Dat scheelt trouwens ook ruimte, want het meubel kan dan strak tegen de muur.
De salontafel staat precies op voorhoofdhoogte
Een kind dat leert staan trekt zich aan alles op en laat daarna weer los. Het blad van de salontafel zit dan ongeveer ter hoogte van zijn voorhoofd. Dat gaat een paar keer mis, en dat weet elke ouder van tevoren. Vandaar dat die tafel in die maanden vanzelf een stuk verder van de bank komt te staan. Bij salontafels met afgeronde hoeken of een rond blad hoeft dat niet, want er is geen punt om tegenaan te komen. Massief hout met een ronde rand vangt een klap ook zachter op dan een scherpe kant. Het open vak eronder is overigens het eerste wat wordt leeggehaald.
Een lade die steeds op een kier staat
De onderste laden van een kast zitten precies op optrekhoogte, en een handgreep is daar het handigste wat er is. Een lade die meegeeft staat een minuut later half open. Een deurtje dat klemt is nog vervelender, want dat houdt eerst tegen en vliegt daarna in één keer open. Aan de sluiting zie je meteen hoe dat gaat lopen. Een magneet of een geleider die de laatste centimeters afremt houdt het front dicht, ook als er iemand aan hangt. De poten maken ook uit. Een kast op wielen rolt weg zodra een kind zich eraan optrekt, en op brede poten of viltglijders blijft hij gewoon staan.
Dit duurt allemaal een maand of acht. Daarna staat je kind en kijkt het over het blad heen waar het nu nog tegenaan loopt. Het is dus verleidelijk om het op te lossen met een hekje en een rol tape, en dat werkt ook prima. Alleen staan diezelfde meubels er over vijf jaar nog steeds. Een dicht front houdt de rommel uit het zicht en een ronde hoek blijft rond, ook lang nadat dat hekje is opgeruimd.
